Bekijk de tekstversie

Model 1: Uitzenden

Door het Internet is een situatie ontstaan waardoor een bedrijf vrij eenvoudig zelf het aanbod van beschikbaar personeel kan vinden. De marge die gewoonlijk aan uitzenders, detacheerders of uitleners besteed wordt, is snel bespaard. Met de juiste middelen en kennis.

Het Business-model van uitzenden, inlenen, detacheren is hierdoor gedwongen veranderingen door te voeren.

Het uitzendmodel heeft namelijk een aantal tegenstrijdige belangen in zich. Het inzetten van eigen mensen levert geld op, inzetten dienen zoveel mogelijk en zo lang mogelijk te geschieden en er is een altijd een stevige drang tot uitbreiding van de invloed op het personeelsbestand.

Het tegenstrijdige is dat de klant hiervoor betaalt en nooit in de positie komt dat deze controle over het personeelsbestand heeft of krijgt. De perceptie aangaande flexibiliteit en gemak leveren een schril contrast ten aanzien van de kosten die in stuwende marges zitten.

Model 2: Partiële ondersteuning

Het model waarbij alleen de afhandeling van de contracten uitbesteed wordt, wordt Contractmanagement genoemd. Dit is een administratieve service waarvoor in de meeste gevallen de klant een bijdrage betaalt. Hetzelfde geldt voor “Payrollen”, “Recruitment”, “Selectie/werving” of “RPO”. Het zijn diensten waarvan de opslag vooraf bepaald is.

Model 3: No-pay

Nieuwe business-modellen richten zich steeds meer op kostenbeheersing, waarbij de dienstverlening in eerste instantie niets kost en voor de dienstverlener niet eerder rendement oplevert dan wanneer deze bepaalde targets en/of prestaties weet te realiseren. Een no-pay benadering. Hier is de invloed van de uitzender/recruiter/broker veelal geminimaliseerd en heeft deze minder grip op de keuzes van inhuur. Toch zien we hier ook een mix optreden, omdat uitzenders/recruiters/brokers toch aan het stuur van de inhuur blijven staan en zelfs uitbreiden. En dan is het de vraag in hoeverre neutraliteit bestaat.

Model 4: WE pay

Nog verdergaande modellen richten zich op een “WE pay”-benadering, waarbij de dienstverlener de klant een bedrag betaalt als “borg” van het gegarandeerde succes. Daarbij kiest men een rol als ondersteuning van de inkoop/het management in plaats van uitsluitend een rol in de uitvoering van services.

Dit is niet voor iedereen weggelegd, want de dienstverlener dient dan van veel zaken alles in huis te hebben en oplossingen aan te kunnen bieden. De klant zou dit niet erg moeten vinden, want:

– het levert direct een netto winst op

– de kosten van de dienstverlener komen uit diens bijdrage aan gegarandeerde besparingen

– de dienstverlener die dit kan dient een financieel stevige positie te hebben, hetgeen de continuïteit ten goede komt.

THE COMPLIANCE FACTORY HEEFT MODEL 4 ALS VOORKEURSMODEL.